ALL WE HAVE IS WOR(L)DS FEATURE

ALL WE HAVE IS WOR(L)DS

Η πτήση για Αθήνα έφευγε στις 7 παρά 5. Ήταν από εκείνες τις φορές όπου η προσμονή μιας κάποιας αλλαγής ποτίζει τις νύχτες σου με μια μαγεία ανεξήγητη. Κάθε τι που κάνεις, ακόμη κι αν το κάνεις με τον ίδιο κι απαράλλαχτο τρόπο όπως κάθε βράδυ, φορτίζεται αλλιώς, ωριμάζει θα ‘λεγες και γίνεται κι αυτό πρόδρομος της αλλαγής που θα φέρει το ταξίδι σου. Το βλέπεις το ταξίδι παντού: στην καρέκλα του γραφείου σου, στο χιλιοφορεμένο τζιν σου και στο καλάθι των άπλυτών σου. Διαχωρίζεις τα αντικείμενα σε τυχερά και άτυχα: τυχερά εκείνα που θα ‘ρθουν μαζί σου κι άτυχα εκείνα που θα μείνουν πίσω. Διαδικασίες αδιάφορες έχουν πια έναν σκοπό σπουδαίο, κι έτσι η μπουγάδα σου είναι σπουδαία, σπουδαίο το ξύρισμά σου αλλά και το σιδέρωμα.

Η βαλίτσα έκλεισε ιδιαίτερα δύσκολα και, καθώς την κουβαλούσα, έβλεπα οράματα πως θ’ ανατιναχτεί κατά τη διάρκεια της πτήσης λόγω των πιεσμένων ρούχων. Όταν είπα το ίδιο και στους φίλους μου στην ουρά για την επιβίβαση, συνειδητοποίησα -κάπως αργά, τ’ ομολογώ- πως το ρήμα «ανατινάζω» δεν είναι το κατάλληλο σε ουρές αεροδρομίου. Καλύτερα να αποφεύγεται.

Στον αέρα η νύστα άρχισε να με κερδίζει. Ο λιγοστός ύπνος της νύχτας φαντάζει καλή ιδέα στις 2 το βράδυ, όμως γύρω στις 8 ο Μορφέας παίρνει την εκδίκηση του. Καθισμένος στην ενδιάμεση θέση δε μπορούσα να κοιτάξω πουθενά, παρά μόνο να προσπαθήσω να συγκεντρωθώ στο βιβλίο μου -πράγμα στο οποίο απέτυχα οικτρά. Η πτήση ήταν φοβερά σύντομη -όταν ο πιλότος ανακοίνωσε που ξεκινά η διαδικασία προσγείωσης θα ορκιζόμουν πως είχαμε μόλις ξεκινήσει. Το βίαιο άγγιγμα των τροχών στο έδαφος έδιωξαν κάθε ελπίδα ύπνου από τα βλέφαρά μου. Είχαμε μόλις προσγειωθεί στην Αθήνα.

ALL WE HAVE IS WOR(L)DS 2

Η ώρα ήταν 8 κι η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά από ένα απότομο ξύπνημα ενός απότομου πρωινού.

 

ALL WE HAVE IS WOR(L)DS 1

Ο βασικός λόγος που κατέβηκα στην Αθήνα ήταν η παράσταση του Ντοστογιέφσκι «Οι Δαιμονισμένοι» στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών. Κατέβηκα με το φροντιστήριό μου, το Russian Word, σε μια παράσταση με Έλληνες ηθοποιούς αλλά έκδηλη τη σκοτείνια και τη γκριζάδα της ρωσικής λογοτεχνίας.

Μετά από μία τεράστια ημέρα με πολλή κούραση, πολύ κουβάλημα και ελάχιστο ύπνο, συγκεντρωθήκαμε έξω από τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών του Ιδρύματος Ωνάση, απέναντι από το Dream Girls Bar -μην ξεχνάμε, στη Συγγρού βρισκόμαστε. Ήμουν αγουροξυπνημένος και κουβαλούσα την κάμερά μου. Ένιωθα λιγάκι σαν τον Τεν-Τεν. Μπροστά από το μεγάλο κτίριο ένιωσα γι’ άλλη μια φορά μικρός -μου το κάνουν συχνά αυτό οι μεγάλες πόλεις, με κάνουν να νιώθω μικρός. Με κάνουν να θυμάμαι πως ό,τι κι αν έχεις δει, δεν έχεις δει ακόμη τίποτε -μια σκληρή συνειδητοποίηση της θνητότητας, με μια ελαφριά επιρροή από την ταλαιπωρία και τον τεράστιο δρόμο που είχα μόλις διασχίσει εκτός διάβασης.

Πήγα στο πλάι του κτιρίου να το φωτογραφίσω και διάβασα τα μεγάλα, κόκκινα γράμματα:

ALL WE HAVE IS WORDS

ALL WE HAVE IS WORLDS

Δεν είναι, φυσικά, η πρώτη φορά που βλέπω αυτήν την ταμπέλα. Την έχω δει αμέτρητες φορές στο ίντερνετ -πουλάει πολύ.

Η προσεγμένη αίθουσα του Ιδρύματος είχε αμέτρητους εξυπηρετικούς ταξιθέτες, οι οποίοι μας τοποθέτησαν στις θέσεις μας για να απολαύσουμε τη σκηνοθετική πρωτοπορία του Bogomolov. Οι «Δαιμονισμένοι» εστιάζουν στη δράση ενός κύκλου μηδενιστών μιας επαρχιακής ρωσικής πόλης στα τέλη του 19ου αιώνα . Διάφοροι αλλόκοτοι χαρακτήρες εμφανίζονται στη σκηνή, στην οποία υπάρχουν επίσης δυο κάμερες που τραβάνε πλάνα παράλληλα με τη θεατρική πράξη. Το έργο είναι ωμό, ελαφρώς βίαιο. Ανταποκρίνεται πολύ καλά στη θέση του Bogomolov: πιστεύει πως η τέχνη γεννιέται από την αμφιβολία και παράγει αμφιβολία. Οφείλει να συνταράξει τις ηθικές αξίες, ώστε να παραμείνουν όρθιες μόνο αυτές που το αξίζουν.

Βγήκα από την αίθουσα προβληματισμένος. Υπήρχαν πολλά κενά στο κεφάλι μου, χωρίς να μπορώ να καταλάβω αν έφταιγα εγώ, ο Bogomolov ή ο Ντοστογιέφσκι.

ALL WE HAVE IS WOR(L)DS 4
ALL WE HAVE IS WOR(L)DS 3

Στο μυαλό μου τριγυρνούσαν οι μηδενιστικές απόψεις των αλλόκοτων ηρώων του έργου. Θυμάμαι, μάλιστα, έναν από αυτούς ξεκάθαρα -τον Κυρίλοφ τον αυτοκτονικό. Αυτός πίστευε πως η ζωή είναι πόνος και φόβος και ο μόνος πραγματικά ελεύθερος είναι αυτός που δε θα φοβηθεί να δώσει τέλος σ’ αυτόν τον πόνο, τερματίζοντας τη ζωή του με το κεφάλι ψηλά.

Είναι αλήθεια πως, με μια σειρά λογικών αλμάτων, μπορεί οποιοσδήποτε να δει τη ζωή κενή νοήματος και να την προβάλλει στο πανί του μυαλού του μέσα από έναν προβολέα πόνου και δυστυχίας -ο ρωσικός χειμώνας επίσης βοηθά. Είναι εύκολο να μιλήσεις για τα δυσάρεστα, διότι είναι προφανή και άκομψα. Τα όμορφα είναι δυσδιάκριτα και διακριτικά. Πρέπει να βρεις τον χώρο μέσα στην ψυχή σου να τα αναζητήσεις. Κάθονται στη γωνιά ήσυχα. Ένα χοτ-ντογκ στου Τζόνι στη Συγγρού μετά την παράσταση. Μια μπύρα στο στολισμένο, συνωστισμένο κέντρο μιας άγνωστης πόλης. Μια επιγραφή σε κοινή θέα, την οποία ποτέ δεν είχες προσέξει πραγματικά.

Δεν έχουμε πολλά, πράγματι. Έχουμε λίγα, διαλεχτά, ικανά όμως να χτίσουν και να γκρεμίσουν γνωστά και άγνωρα σύμπαντα.

 

Το site του Ιδρύματος εδώ

3 Comments

Post a Comment