ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΙΛΗΣ - ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ feature

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΙΛΗΣ – ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ

Ο ι μηχανές ήταν πολλές -είχαν σχεδόν κλείσει την έξοδο προς περιφερειακό. Δυο-τρία αυτοκίνητα ήταν αφημένα άναρχα. Το περιπολικό που ήρθε είπε στα παιδιά να μαζέψουν τα αυτοκίνητα για να ελευθερωθεί η έξοδος -όσο λιγότερο προκαλείς σε τέτοιες περιπτώσεις, τόσο το καλύτερο. Τη στιγμή εκείνη ήρθε ο πατέρας του Αντώνη με το αυτοκίνητο. Σε λίγο θα ξεκινούσαμε για ΙΚΕΑ.

Όμως, ας τα πάρουμε απ’ την αρχή.

Την Πέμπτη που μας πέρασε έκλεισε ένας μήνας από το πολύνεκρο τροχαίο που σημειώθηκε μπροστά στο δημαρχείο Θεσσαλονίκης (η είδηση εδώ). Ο οδηγός ενός αυτοκινήτου, κοιτώντας το gps του και όχι τον δρόμο, έκοψε αριστερά το τιμόνι για να στρίψει στην 3ης Σεπτεμβρίου. Οι δύο μηχανές στο αριστερό ρεύμα δεν πρόλαβαν να αντιδράσουν και εμβόλισαν το αυτοκίνητο. Ο απολογισμός ήταν 3 νεκροί και 1 βαριά τραυματίας.

Ένα από τα παιδιά που έφυγαν ήταν ο Αντώνης. Ο Αντώνης ήταν φίλος φίλων και είχε μεγάλη τρέλα με τις μηχανές και την ταχύτητα. Δεν τον γνώριζα καλά, όμως γνωρίζω καλά την τρέλα του -την μηχανή-, διότι την μοιράζεται με αρκετούς φίλους μου.

Με αφορμή λοιπόν τον 1 μήνα από το δυστύχημα διοργανώθηκε μία πορεία μνήμης, ένας φόρος τιμής στον Αντώνη. Φίλοι, γνωστοί, μηχανόβιοι πάσης φύσεως, οι «γρήγοροι» της Θεσσαλονίκης μαζεύτηκαν στα ΙΚΕΑ και από εκεί κατηφόρισαν σιγά-σιγά προς το σημείο του δυστυχήματος.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΙΛΗΣ - ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ 7
ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΙΛΗΣ - ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ 13

Στα ΙΚΕΑ μαζεύτηκε αρκετός κόσμος. Δεν μπορούσα να μετρήσω, είχε σκοτάδι και το μοναδικό φως ήταν οι προβολείς των αμαξιών που είχαν στραφεί στις μηχανές. Το κλίμα ήταν ελαφρώς ηλεκτρισμένο: ένα γενικότερο μούδιασμα επικρατούσε. Σαν να έχεις κοιμηθεί πάνω στο χέρι σου κι αυτό μετά από λίγο να ξυπνάει, να παίρνει αίμα, να σου υπενθυμίζει μ’ ένα μυρμήγκιασμα την ύπαρξή του.

Όλοι οι συγκεντρωμένοι στα ΙΚΕΑ δεν ήταν φίλοι του Αντώνη. Ορισμένοι ήταν γνωστοί γνωστών, άλλοι άκουσαν θόρυβο και ήρθαν να δουν τι γίνεται. Στην συντριπτική τους πλειοψηφία, ωστόσο, οι παρευρισκόμενοι ήξεραν πολύ καλά ποιος είναι ο Αντώνης. Στο μυαλό μου, ακόμη και άγνωστοι μεταξύ αγνώστων είδαν στον Αντώνη ένα κομμάτι του εαυτού τους: εκείνο το κομμάτι που υπαγορεύει πως μπορεί να πας μια βόλτα και να μην ξαναγυρίσεις σπίτι σου.

Από τη στιγμή που ανεβαίνεις στη μηχανή, οφείλεις να γνωρίζεις πως είσαι έρμαιο. Έχω ακούσει ιστορίες για σπουδαία «τιμόνια» (τα οποία είχαν αλλεργία στις μικρές ταχύτητες και τη φυσιολογική οδήγηση) και σκοτώθηκαν -ή τραυματίστηκαν βαριά- από μια νταλίκα που πέρασε κόκκινο ή έναν παππού που παραβίασε STOP. Η σκληρή αλήθεια είναι πως είσαι εκτεθειμένος. Μπορεί να τα κάνεις όλα σωστά κι η τύχη να σου επιφυλάσσει ένα σκληρό παιχνίδι στην επόμενη στροφή. Είναι η αλήθεια πως δεν υπολογίζουμε τους μηχανόβιους. Και εξελίξεις σαν αυτή είναι η σκληρότερη απόδειξη.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΙΛΗΣ - ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ 16
ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΙΛΗΣ - ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ 9

Συγκεντρωμένοι λοιπόν σ’ ένα πάρκινγκ στα ΙΚΕΑ, μαζευτήκαμε γύρω από έναν καλό φίλο του Αντώνη, ο οποίος είχε αναλάβει -κατά μία έννοια- το ρόλο του οργανωτή, για να μην εξελιχθεί η συγκέντρωση αυτή σε όχλο ο οποίος θα κατηφορίσει προς κέντρο. Δε μίλησε πολλή ώρα -σε κάτι τέτοιες καταστάσεις, τα πολλά λόγια είναι φτώχια. Ευχαρίστησε τον κόσμο που βρέθηκε εκεί. Τους παρακάλεσε όλους να κατέβουν ανθρώπινα στο κέντρο. «Αν θέλει κανείς να κάνει τις μπάντες και τις σούζες του, σπάει και κάνει ό,τι θέλει. Εμείς μαζευτήκαμε εδώ για να χαμογελάσει λίγο το μούτρο από πάνω και να θυμηθούμε τα παλιά. Θα κατέβουμε δυάδες-τριάδες τσούκου-τσούκου, ένα αμάξι μπροστά κι ένα πίσω. Όποιος δεν έχει κράνος δεν ακολουθεί. Τις μαλακίες, μόνο εκεί που μας παίρνει.»

Η βόλτα προς κέντρο ήταν πράγματι ανθρώπινη και ήρεμη. Κανείς δεν υπερέβη τα λεπτά εκείνα όρια του σεβασμού. Και κάπως έτσι, αργά, φτάσαμε στο σημείο του δυστυχήματος. Το σημείο στο οποίο κατέληξε το κορμί του Αντώνη μετά την πρόσκρουση είναι ακόμη και σήμερα στολισμένο με λουλούδια, κασκόλ του Ηρακλή και κεράκια. Ήταν ένας χαμογελαστός, αγαπητός άνθρωπος. Κι ο σκληρός παρατατικός της πρότασης αυτής, μια διαρκής υπενθύμιση για το πόσο εύκολο είναι να χαθούν όλα.

Στο σημείο εκείνο τον λόγο πήρε ο πατέρας του. Δίπλα ήταν και η μητέρα του και η μικρή του αδερφή. Μας ευχαρίστησε που τιμήσαμε το γιό του με την παρουσία μας, μας παρακάλεσε να προσέχουμε και να φοράμε πάντα κράνος. Είπαμε όλοι μαζί μια προσευχή και κρατήσαμε αρκετά λεπτά σιωπής. Ο καθένας άναψε ένα μικρό κερί στη μνήμη του Αντώνη. Κι εκεί, μέσα σε οριακά άγνωστα μεταξύ τους πρόσωπα, κατάλαβα την τρέλα, την κολλώδη αυτή ουσία που κρατά τ’ άγνωστα πρόσωπα μ’ έναν μυστήριο τρόπο συνδεδεμένα. Μια πικρή ταύτιση, ένα ειλικρινές «κρίμα».

Νομίζω πως το μούτρο χαμογέλασε την Πέμπτη εκείνη. Κι ελπίζω να μας έχει μείνει κάτι σαν παράδειγμα, όταν ο χρόνος κάνει τη δουλειά του κι ο πόνος γίνει ιστορία κι η ιστορία σιωπή.

Το κείμενο είναι εξαιρετικά αφιερωμένο στο μούτρο που έφυγε νωρίς.

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΙΛΗΣ - ΠΟΡΕΙΑ ΜΝΗΜΗΣ 12
No Comments

Post a Comment