ARISTURTLE FEATURE

ARISTURTLE

Πάει καιρός που ήπια καφέ με την υπεύθυνη marketing της Aristurtle στον Ιπποπόταμο συζητώντας για μια πιθανή συνεργασία, σκεπτόμενος ό,τι κι εσείς: «υπεύθυνος μάρκετινγκ» είναι σίγουρα ένας ψαρωτικός τίτλος. Πόσο πια μπροστά είναι αυτή η ομάδα και χρειάζεται υπεύθυνο marketing; Η κοπέλα μιλούσε με πάθος για το εγχείρημα στο οποίο είχε αφιερωθεί. Η ειλικρίνεια είναι σαν την κανέλα στον καφέ σας: μυρίζει έντονα και την βάζουμε πάνω-πάνω. Είναι κάτι που δε σου διαφεύγει -σε χτυπάει, θα ‘λεγα, στη μύτη. Δεν κρύβεται.

Το όνομα προκύπτει από τις λέξεις ARISTotle University Racing Team eLEctric. Η ομάδα ξεκίνησε το 2013 από ένα γκρουπ ηλεκτρολόγων μηχανικών που ήθελαν να δημιουργήσουν ένα ηλεκτροκίνητο μονοθέσιο. Μια χελώνα είναι το σήμα της ομάδας: πράσινη, οικολογική, όμως καθόλου, μα καθόλου αργή. Σε μια παραλλαγή του γνωστού παραμυθιού, η χελώνα θα ξεφτίλιζε τον λαγό και θα τον περίμενε στο τέρμα της διαδρομής, καπνίζοντας πούρα και μετρώντας τα λεφτά απ’ τα στοιχήματα.

Το πρώτο μου ραντεβού με την ομάδα προγραμματίστηκε για μια κρύα Παρασκευή του Νοέμβρη. Πήγα στον χώρο εργασίας τους, στον «οικίσκο» όπως τον ονομάζουν. Μέσα ήταν μαζεμένα αρκετά από τα 28 μέλη της ομάδας, αλλά και το μονοθέσιό τους: η Eve. Μη φαντάζεστε πως ο οικίσκος είναι ένα μέρος το οποίο μπορεί να στεγάσει 28 άτομα και ένα αμάξι που κάνει τα 0-100 σε 4 δευτερόλεπτα. Είναι ένα ορθογώνιο κουτί, μανταλωμένο για να προστατευτούν από κλοπές και κρυμμένο κάπου πίσω απ’ το πολυτεχνείο -όπως θα μου ‘λεγε αργότερα ο αρχηγός, είναι τοποθετημένο σε σημείο απ’ όπου, ακόμη κι αν ανέβει κάποιος πάνω, δεν έχει πρόσβαση στο κτίριο του Πολυτεχνείου.

Φτάσαμε στην αίθουσα. Οι Παρασκευές είναι ιδιαίτερη μέρα για την ομάδα: ημέρα παρουσιάσεων. Εκεί φαίνεται, βδομάδα στη βδομάδα, η πρόοδος. Ο αρχηγός κάθεται στο γραφείο και ακούει, συμβουλεύει, κουνάει το κεφάλι του. Ο καθένας παίρνει τη σειρά του. Μιλά για τα «δικά του». Οι αρμοδιότητες είναι χωρισμένες σε διάφορες κατηγορίες. Πολλοί έχουν μεγαλεπήβολα σχέδια: θέλουν να αλλάξουν σχήμα στο μονοθέσιο. Θέλουν να το ελαφρύνουν κατασκευάζοντας μέρη από ανθρακόνημα. Θέλουν να μετρήσουν τη θερμοκρασία στα ελαστικά τοποθετώντας ειδικούς αισθητήρες.

ARISTURTLE 1
ARISTURTLE 2

Στην αίθουσα βρίσκονται και παλαιότερα μέλη της ομάδας, τα οποία δεν είναι πλέον σε αυτήν αλλά την επισκέπτονται συχνά για να δώσουν συμβουλές και να παρακολουθήσουν την εξέλιξή της. Οι νέες ιδέες περνούν από το αυστηρό τους φίλτρο. Ένα «κι εμείς το είχαμε σκεφτεί αυτό, αλλά…» πλανάται στον αέρα. Πολλά «αλλά» αντιμετωπίζει αυτή η ομάδα. Χρόνος, χρήματα, κανονισμοί, προϋποθέσεις, προθεσμίες. Το καταλαβαίνεις γρήγορα αυτό. Τόσο γρήγορα, όσο να πιάσει η Eve τα 100.

Το εντυπωσιακό στις παρουσιάσεις τους είναι πως τις κάνουν σαν να μην γνωρίζει κανείς τίποτε: τα εξηγούν όλα τόσο αναλυτικά, ώστε ακόμη κι ένας άσχετος όπως εγώ μπορεί να παρακολουθήσει. Εγώ, που η μόνη μου ηλεκτρολογική εμπειρία θα είναι το να πεθάνω από ηλεκτροσόκ με το πιστολάκι στο ντουζ. Σας πληροφορώ ότι έκατσα 4 ώρες στις παρουσιάσεις. Άκουσα για τιμονιέρες, για σύνθετα υλικά, για πεντάλ γκαζιού, για low και high voltage systems (τα οποία με τρόμαξαν λίγο) και για χίλια άλλα πράγματα με τα οποία δεν έχω καμία επαφή -κι όμως μπόρεσα να παρακολουθήσω.

Όταν, κάποιες ημέρες μετά, έπινα καφέ με τον αρχηγό στο κυλικείο του Πολυτεχνείου και του έθεσα την ερώτηση «γιατί το κάνετε αυτό;», πήρα μια απάντηση που την χάρηκα πολύ. Όχι, δεν είναι οι γκόμενες, όχι, δεν είναι τα λεφτά -μια βόλτα θα σας πείσει. Μια απάντηση που κοσμεί σε μορφή πόστερ τον τοίχο του οικίσκου και συνοψίζει τη φιλοσοφία της ομάδας αυτής, απ’ όσα κατάλαβα τις ημέρες που πέρασα μαζί τους:

It’s not about going faster, it’s about getting smarter.

«Για όλα αυτά που μαθαίνω απ’ την ομάδα.»

Μια σημαντική -ίσως η σημαντικότερη- λεπτομέρεια, είναι πως η αφιέρωση των παιδιών αυτών στην ομάδα δεν αναγνωρίζεται από το πρόγραμμα σπουδών. Δεν παίρνουν ECTS γι’ αυτήν τους την ασχολία. Και, ακριβώς επειδή είναι ένα πρότζεκτ ιδιαίτερα απαιτητικό, το να μπεις στην ομάδα σημαίνει πως θα αφήσεις τη σχολή κατά μέρος. Είναι ένας χρόνος από τη ζωή τους στον οποίον κάνουν μόνο αυτό. Οι περισσότεροι γονείς είναι αρκετά σκεπτικοί. Είναι σαν να βλέπω τη στιχομυθία: και τι ακριβώς πας να κάνεις εκεί; Και με τη σχολή σου τι θα γίνει;

Η αλήθεια είναι πως το να μπεις σε μια τέτοια ομάδα σου δίνει μια ασύγκριτη εμπειρία. Ασχολείσαι με πράγματα για τα οποία μέχρι προσφάτως μονάχα διάβαζες, αντιμετωπίζεις προβλήματα τα οποία καλείσαι να λύσεις πρακτικά, όχι σε μια κόλλα χαρτί ή σε ένα εξ ολοκλήρου ακαδημαϊκό περιβάλλον. Πλέον υπάρχουν προθεσμίες, κανονισμοί και σκληρός ανταγωνισμός.

Ο αρχηγός ήταν μετρημένος στη συζήτησή μας. Δεν κατηγορεί το ΑΠΘ, ίσα-ίσα αναφέρει πως τους έχει βοηθήσει πολύ. Η ομάδα και το ΑΠΘ συμπορεύονται -στους διαγωνισμούς του εξωτερικού, παρουσιάζονται ως “University of Thessaloniki”. Ελαφρώς πικραμένος, αναφέρει πως αρκετές ομάδες του εξωτερικού έχουν συγκριτικά πλεονεκτήματα. Δεν το λέει όμως με τον αέρα ενός ανθρώπου που θέλει να γκρινιάξει, αλλά με τη διάθεση ενός ανθρώπου που θέλει να αλλάξει τα πράγματα.

ARISTURTLE 6
ARISTURTLE 9

Τη γκρίνια τη βλέπω παντού. Την έχω σιχαθεί, να σας πω την αλήθεια. Τη βλέπω στη μουτζουρωμένη πρόσοψη του Πολυτεχνείου, την ακούω σε συζητήσεις που κάνω. Τη βλέπω στο βλέμμα ανθρώπων που σπουδάζουν στο εξωτερικό και θεωρούν το ΑΠΘ ανάξιο λόγου. Έχω βαρεθεί να την ακούω, και γι’ αυτό αγάπησα την Aristurtle. Δεν γκρινιάζουν. Πιάνουν χαρτί, μολύβι, σφυρί και προγράμματα στον υπολογιστή τα οποία δεν έχω την παραμικρή ιδέα τι κάνουν και διορθώνουν τα προβλήματά τους. Κάθε μέρα κι από λίγο. Και πετυχαίνουν σπουδαία αποτελέσματα. Συμμετείχαν σε αρκετούς αγώνες στο εξωτερικό, καταφέρνοντας να καταλάβουν τη θέση άλλων, «ισχυρότερων» θεωρητικά ομάδων. Η χάρη τους έφτασε μέχρι και στη Γερμανία, στον απαιτητικότερο των αγώνων (FSG). Στους ρεαλιστικούς τους στόχους είναι να ανεβαίνουν σιγά-σιγά θέσεις στην κατάταξη. Η Ρώμη δε χτίστηκε σε μια μέρα.

Το χαρακτηριστικότερό μου παράδειγμα σας το παρουσιάζω από την ημέρα που πήγα μαζί τους στην πίστα. Μετά από πολλές ώρες δοκιμών, ο έμπειρος οδηγός είπε στην ομάδα πως το μονοθέσιο χρειάζεται πολλές διορθώσεις. Στο χαρτί οι πράξεις έβγαιναν, αλλά στην πίστα κάτι ξέφευγε. Μετά από ώρες δοκιμών λοιπόν, για τις οποίες είχε προηγηθεί πολλή, απίστευτα πολλή δουλειά, έπρεπε να τα μαζέψουμε όλα, να φορτώσουμε το μονοθέσιο στο φορτηγό και να επιστρέψουμε στον οικίσκο.

Μέσα στο αμάξι, εγώ με τρεις της ομάδας επιστρέφαμε. Περίμενα μια πίκρα στον αέρα. Ένα μεγάλο «γαμώτο» να έχει καθίσει στους ώμους τους και να μην μπορούν να σηκωθούν. Κι όμως, για να φτιάχνεις ένα ηλεκτροκίνητο μονοθέσιο στο ΑΠΘ του 2017, δεν απελπίζεσαι τόσο εύκολα. Δίπλα μου καθόταν ο μικρότερος της ομάδας, ο «Βενιαμίν», ο οποίος, παρά το μικρό της ηλικίας του, έχει πολλές γνώσεις κι έναν υπέροχο τρόπο να τις παρουσιάζει. Κρατούσε ένα τετράδιο στο οποίο είχε γράψει τους χρόνους, τις ρυθμίσεις και χίλια δυο άλλα στατιστικά. Μόνο αυτός -ίσως ούτε κι αυτός- καταλάβαινε τι είχε γράψει. Μιλούσε με τους άλλους δυο μπροστά. Συζητούσαν για το πώς προχωράνε τώρα. Τι κάνουν, πώς κινούνται. Γέλια, πειράγματα. Η πρόοδος και το περίεργο, δαιδαλώδες μονοπάτι που ακολουθεί -κάποιες φορές μπροστά και κάποιες πίσω. Μαθημένα τα βουνά στα χιόνια. Καμία απελπισία.

ARISTURTLE 3

Άλλωστε, όπως κι η Eve, η ομάδα δεν έχει όπισθεν. Πάει μόνο μπροστά. Και σ’ ένα Πολυτεχνείο ποτισμένο από μια ιστορία πολύ πρόσφατη, πλέον δίνονται άλλες μάχες, σύστασης τελείως διαφορετικής. Τα όνειρα εδώ μέσα περνούν από ξεχαρβαλωμένες, εισόδους, σπασμένα παράθυρα και καμμένα τραπέζια.

Πιάνουν όμως τα 100 χλμ σε 4 δευτερόλεπτα.

 

Ευχαριστώ την υπεύθυνη marketing που έκανε τη συνεργασία αυτή δυνατή.

Ευχαριστώ τον αρχηγό και για τον Βενιαμίν για τον χρόνο που μου διέθεσαν.

Ευχαριστώ την ομάδα της Aristurtle στο σύνολό της που με ανέχτηκε μέσα στον περιορισμένο της χώρο για πολλές ώρες.

Keep getting smarter.

 

Η σελίδα της Aristurtle στο Facebook εδώ

Το site τους εδώ

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ

No Comments

Post a Comment