ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ ΘΑΛΑΜΟΥ Ι

Νομίζω πως το φιλμ έχει μπει καλά στο καρούλι. Μ’ αυτήν την ελπίδα πορεύομαι στο σκοτάδι.

Τραβάω το κορδόνι. Σκοτάδι. Σκοτάδι πίσσα, αυτό που δε συνηθίζεται. Αυτό που και 2 ώρες να κάτσεις μέσα δε θα πιάσεις την παραμικρή ακτίδα φωτός, γιατί ακόμα και να βρει το δρόμο της μέσα από τις μαύρες κουρτίνες προς το σκοτεινό δωμάτιο, θα τη ρουφήξει η πρώτη κατάμαυρη επιφάνεια και θα την κρατήσει μακριά από την αντίληψή σου.

Κρυφάκουσα μια κουβέντα τις προάλλες ότι δεν κάνει, λέει, να έχεις ανοιχτά τα μάτια σου στο σκοτεινό θάλαμο, γιατί μπερδεύει το μυαλό σου. Ποιος από μας, όταν κλείνουν τα φώτα το βράδυ, δεν αναζητά απεγνωσμένα ένα κάποιο λαμπάκι στο ορατό του πεδίο για να βεβαιωθεί ότι δεν έχασε το φως του; Κι όταν βρίσκει το λαμπάκι εκείνο, έναν διακόπτη πολύμπριζου, μια ηλεκτρική συσκευή μ’ ένα λαμπάκι που μαρτυρά ότι είναι ακόμη ζωντανή (τουλάχιστον μέχρι να την πετάξουμε), τα φώτα ενός περαστικού αμαξιού και ο συνοδεύων ήχος του κινητήρα που μας κάνει, περιέργως, να μη νιώθουμε ολομόναχοι σ’ ένα κατασκότεινο δωμάτιο, όταν βρίσκουμε λοιπόν καταφύγιο στο φως, ηρεμούμε, γυρνάμε πλευρό, γελάμε λίγο με τα χάλια μας, μα είναι δυνατόν να νόμιζα ότι τυφλώθηκα μέσα σε 2 δευτερόλεπτα, αναλογιζόμαστε την πιθανότητα να χάσουμε το φως μας το βράδυ και το τελευταίο φως που είδαμε ήταν ένας ταπεινός διακόπτης πολύμπριζου, ανοίγουμε τα μάτια μας τρομαγμένοι, απ’ το μέτωπό μας τρέχει κρύος ιδρώτας και στάζει στο μαξιλάρι, άπαξ λοιπόν βρούμε καταφύγιο στο φως δε θα μπορέσουμε ποτέ να ζήσουμε μακριά από αυτό, γι’ αυτό κι ένας διακόπτης πολύμπριζου φαίνεται το πιο γοητευτικό πράγμα στον κόσμο, διότι είναι φορέας ελπίδας, της ελπίδας ότι ακόμα κι αν επιλέγουμε να έχουμε τα μάτια μας κλειστά, το φως έξω θα συνεχίσει να καίει.

 

Καληνύχτα.

 

Γι’ αυτό λοιπόν, καλό είναι να έχει κανείς τα μάτια του κλειστά εκεί μέσα, αλλιώς το μυαλό του θα αναζητά το φως πεισματικά.

Κλείνω τα μάτια μου λοιπόν. Προωθώ το φιλμ στο καρούλι κάνοντας τις απαραίτητες διορθώσεις για να μην τσαλακωθεί ή σκιστεί. Το μόνο που ακούγεται στο θεοσκότεινο δωμάτιο είναι ένας ήχος παρόμοιος με εκείνον που κάνει ένα τρωκτικό όταν μασουλάει μια πλαστική σακούλα.

Το φιλμ προωθήθηκε επιτυχώς. Έφτασα στην 36η, μπορεί και στην 37η στάση (fingers crossed). Φοβάμαι να το τραβήξω για να το βγάλω απ’ το κουτάκι. Θα το ψαλιδίσω, με το φόβο ότι θα κόψω και κάτι που δεν πρέπει. Σε απόλυτο σκοτάδι, καλό είναι να μην κρατάς αιχμηρά αντικείμενα. Σε απόλυτο σκοτάδι, με μηδέν περισπασμούς, συνειδητοποιείς ότι το αιχμηρότερο πράγμα που μπορείς να κρατήσεις είναι οι σκέψεις σου.

 

Όσο περισσότερα πράγματα μπορούν να πάνε στραβά, τόσο πιο ωραίο είναι το τελικό αποτέλεσμα. Όχι γιατί είναι εύθραυστο, αλλά γιατί ξέρεις από τι πρέπει να περάσει για να φτάσει εκεί που είναι τώρα. Έτσι, νομίζω, είναι και οι ωραίοι άνθρωποι. Έχουν χαρακιές πάνω τους από τα ταξίδια τους, ουλές από τις περιπέτειές τους, έχουν σημάδια στο κορμί τους από βάσανα τόσο εξωγενή αλλά, κυρίως, ολόδικά τους, που ‘χουμε βαλθεί να διώξουμε τα βάσανα από πάνω μας αλλά δεν καταλαβαίνουμε ότι αυτά διαγράφουν τις τύχες μας, διότι είμαστε τόσο ενδιαφέροντες όσο και τα βάσανά μας, έχουν πάνω τους λοιπόν οι ενδιαφέροντες άνθρωποι ζωγραφιές, όχι τατουάζ, ζωγραφιές που τυπώθηκαν αναλογικά πάνω τους, ανάλογα με το πόση ώρα έκατσαν στο φως, άλλοι ξεροψήθηκαν και πήγαν σπίτι ζαλισμένοι, άλλοι έκατσαν κάτω απ’ την ομπρέλα φορώντας 2 κιλά αντηλιακό με δείκτη προστασίας 50+, και οι δύο κάτι κέρδισαν, και οι δύο κάτι έχασαν, το μόνο σίγουρο είναι ότι μπορεί κανείς να τρέχει μια ζωή προς το φως ή μακριά από αυτό, ό,τι κι αν συμβολίζει για αυτόν αυτό το φως, κι όταν βρεθεί σ’ ένα κατασκότεινο δωμάτιο να συνειδητοποιήσει ότι το φως που κυνηγούσε ή τον κυνηγούσε εκείνο βγαίνει από μέσα του, πηγαία, ασταμάτητα, απροκάλυπτα, αναντίρρητα, που αν ρωτούσες 100 άτομα τα 99 θα το μαρτυρούσαν και μόνο ένας θα έκανε τον δύσκολο, γιατί παντού, ακόμη και ενώπιον της απόλυτης αλήθειας, υπάρχει ένας μαλάκας, έχουν πάνω τους λοιπόν οι υπέροχοι άνθρωποι κοψίματα από ψαλίδι, από τότε που πήγαν να εμφανίσουν ένα φιλμ και κόπηκαν στην πορεία, αλλά πρέπει να κοπείς, πρέπει να ματώσεις, πρέπει να καείς, μη κάθεσαι κάτω απ’ την ομπρέλα, γιατί σύντομα θα νυχτώσει και μετά θ’ αναρωτιέσαι τι αίσθημα να έχει το έγκαυμα στο δέρμα σου.

No Comments

Post a Comment