ΜΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ

ΜΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ

T ο παρόν κείμενο περιγράφει τις περιπέτειές μου στο ταξίδι μου προς την Αγία Πετρούπολη, όπου κόντεψα να χαθώ από το γκρουπ μου, γιόρτασα την ανάσταση σε ένα λεωφορείο με Ρωσίδες γιαγιάδες και έκανα μια ισχυρή ένεση «σοβιετισμού».

Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή.

Ήταν Σάββατο όταν, ενώ όλοι προετοιμάζονταν ψυχολογικά για σπάσιμο αυγών και κατανάλωση μεταμεσονύχτιας μαγειρίτσας, εγώ έκανα τη βαλίτσα μου και χτυπούσα το κεφάλι μου να θυμηθώ τι ήταν αυτό που έχω ξεχάσει. Ρούχα, διαβατήρια, εισιτήρια, δεύτερο ζευγάρι παπούτσια, εσωθερμικά παντός τύπου, γάντια, σκούφοι και τετράδιπλα μπουφάν. Όλα φαινόντουσαν στη θέση τους. Έτσι, πήρα ταξί και πήγα στο αεροδρόμιο για να προλάβω την πρώτη πτήση, από Θεσσαλονίκη για Μόσχα.

ΜΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ 1
ΜΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ 2

Στην πτήση αυτήν όλα κύλησαν κανονικότατα. Το φαγητό ήταν αξιοπρεπέστατο. Οι επιλογές μας ήταν κάτι με κοτόπουλο και κάτι που δεν κατάλαβα -μαθαίνω και ρωσικά, τρομάρα μου. Προτίμησα το κοτόπουλο. Όταν ήρθε η ώρα του χυμού προτίμησα χυμό μήλου, γιατί δε θυμάμαι πως είναι ο χυμός πορτοκάλι κι επειδή ντρέπομαι να πω στη Ρωσίδα αεροσυνοδό «θέλω αυτό» δείχνοντας με το δάχτυλο, αφού έχω δώσει έναν σκασμό λεφτά σε μαθήματα ρωσικής γλώσσας. Όσον αφορά τον καφέ, της ζήτησα σε άπταιστα ρωσικά να μου βάλει γάλα στον καφέ. Δεν ήθελα γάλα στον καφέ, αλλά θυμόμουν πώς το ζητάς. Εύκολο το έχετε;

Στον αέρα, οι αεροσυνοδοί έπαιζαν το εύκολο παιχνίδι «βρείτε τους Έλληνες». Μέσα στην σιγαλιά της πτήσης ακουγόντουσαν «έχει φέρει κανείς βότκα;», «αυτός ο μαλάκας έχει πάει τουαλέτα 10 φορές», «λογικά θα έχει συχνοουρία», «έχει δει κανείς την κωλάρα της αεροσυνοδού;» και άλλα τέτοια παρόμοια. Οι καημένοι μας συνεπιβάτες δεν είπαν κουβέντα ή, ακόμη κι αν είπαν, κανείς δεν τους κατάλαβε, διότι την είπαν στα ρωσικά.

Όταν προς τεράστια ευχαρίστηση των συνεπιβατών μας προσγειωθήκαμε στη Μόσχα, ήρθε και μας παρέλαβε ένα λεωφορείο. Νομίζοντας βλακωδώς πως η απόσταση που θα κάλυπτε το λεωφορείο είναι η τυπική απόσταση μερικών μέτρων που καλύπτει το λεωφορείο στο αεροδρόμιο «Μακεδονία» της Θεσσαλονίκης, γεμάτοι άγχος περιμέναμε να δούμε που μας πάει αυτό το καταραμένο λεωφορείο και γιατί τέλος πάντων αργεί τόσο πολύ. Αφού σπάσαμε τα νεύρα των συνεπιβατών μας σε δεύτερο όχημα εκτός του αεροπλάνου και σχολιάζαμε τους πάντες υποθέτοντας πως δεν μιλούν ελληνικά, φτάσαμε στο αεροδρόμιο της Μόσχας, σαν τον Οδυσσέα μετά από δεκαετή περιπλάνηση στο Αιγαίο πέλαγος.

ΜΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ 3
ΜΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ 4

Η διαφορά μας βέβαια με τον Οδυσσέα ήταν πως στην Ιθάκη δεν μας περίμενε η Πηνελόπη φορώντας ένα νεγκλιζέ, αλλά μερικές εκατοντάδες θυμωμένοι Ρώσοι που περίμεναν να περάσουν τον έλεγχο διαβατηρίων. Στηθήκαμε λοιπόν στην ουρά και ελιχθήκαμε άκρως ελληνικά, κυνηγώντας ευνοϊκή θέση στις καινούριες ουρές που άνοιγαν στην γιγαντιαία σάλα. Στις αριστερές ουρές, πολίτες της Ρωσικής Ομοσπονδίας. Στις υπόλοιπες, οι αποδέλοιποι. Περιμέναμε προσπαθώντας να μαντέψουμε την εθνικότητα των διπλανών και ανησυχώντας μήπως μας ρωτήσουν τίποτε στον έλεγχο και δεν καταλάβουμε τι μας λένε. Σε αυτές τις περιπτώσεις, βάζεις την κασέτα: «Με λένε Βασίλη, είμαι 21 ετών και τα καλοκαίρια πάω στη θάλασσα με αυτοκίνητο»- μια πρόταση άκρως άχρηστη όταν θα με βαράνε χαστούκια στο κρατητήριο.

Περνώντας επιτυχώς τον έλεγχο διαβατηρίων, ξεκινήσαμε να τσακωνόμαστε για το ποιον δρόμο πρέπει να ακολουθήσουμε για την πύλη μας. Αφού λοιπόν μπήκαμε 16 άτομα σε ένα ασανσέρ, φτάσαμε στον τρίτο όροφο και στον έλεγχο χειραποσκευών. Το «μπιτ-μπιτ» της θύρας ελέγχου και το «γδυθείτε κύριε» ακούγονται πολύ απειλητικότερα στα ρωσικά. Βεβαίως, όταν ο υπάλληλος μου είπε να βγάλω τα παπούτσια μου, εγώ του χαμογέλασα και πήγα να φύγω, διότι νόμισα πως μου είπε «στο καλό». Αυτός με έπιασε από το χέρι και μου είπε «your shoes» με ακριβώς αυτήν την υπέροχη και απαράλλακτη σοβιετική προφορά των αγγλικών. Εγώ φορούσα αρβυλοειδή παπούτσια: μέχρι να τα βγάλω, να συνειδητοποιήσει πως δεν είμαι τρομοκράτης και να τα ξαναβάλω, είχαν περάσει και οι 15 συνταξιδιώτες μου και περίμεναν στην αίθουσα αναμονής.

ΜΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ 5

Εγώ νομίζοντας πως χάνω την πτήση, άρχισα να τρέχω για να προλάβω την πύλη ανοιχτή, φωνάζοντας «με συγχωρείτε, παρακαλώ» σε άψογα ρωσικά. Τελικά, έφτασα στην πύλη και ρώτησα την υπάλληλο με κομμένη ανάσα «προς Πετρούπολη;» κι αυτή μου απάντησε με ένα βλέμμα «πώς κάνεις έτσι ρε ηλίθιε, ακόμη δεν άνοιξε η πύλη καλά-καλά». Έτσι, όχι μόνο έφτασα πρώτος με διαφορά, αλλά έφτασα και στις 00:00, Κυριακή του Πάσχα. Αυτό σημαίνει πως έκανα Ανάσταση μόνος μου, σε ένα πούλμαν με 4 Ρωσίδες γιαγιάδες οι οποίες πιθανώς να ήταν ζωντανές στην Οκτωβριανή επανάσταση.

Οι υπόλοιποι φίλοι μου, όντας Έλληνες μέχρι το μεδούλι, τσούγκριζαν κόκκινα αυγά και φώναζαν «Χριστός Ανέστη» στην αίθουσα αναμονής. Εγώ πάλι τον ανέστησα μόνος μου και στεναχωρήθηκα ιδιαιτέρως που δεν είχα κανένα δυναμιτάκι να πετάξω, ή έστω κανένα ταπεράκι μαγειρίτσα να φάω. Όλα κι όλα, καλή η Πετρούπολη, χρυσή, μαλαματένια, αλλά Πάσχα χωρίς μαγειρίτσα γίνεται; Δεν γίνεται.

Στην πτήση από Μόσχα προς Πετρούπολη τα πράγματα κύλησαν ομαλότερα. Όχι μόνο ήταν πολύ μικρότερη η απόσταση, αλλά κι εμείς ήμασταν πολύ κουρασμένοι και δεν είχαμε όρεξη για πολλά-πολλά. Το αεροπλάνο ήταν σχεδόν άδειο κι εμείς απλωθήκαμε όσο μπορούσαμε, ατενίζοντας τον εναέριο χώρο της νυχτερινής Ρωσίας. Σε κάποια φάση, πέρασαν οι αεροσυνοδοί και, μεταξύ άλλων, μας έδωσαν για σνακ ένα μανταρίνι. Έχετε ξανακούσει εσείς φρούτο σε πτήση; Αν είναι να εδραιωθεί αυτό, περιμένω πώς και πώς την ημέρα που η Aegean θα βάλει καρπούζι με φέτα στο μενού της.

ΜΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ 6
ΜΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ 7

Μετά από πολύωρο ταξίδι φτάσαμε επιτέλους στην Αγία Πετρούπολη και πήραμε τις βαλίτσες μας που περνούσαν από τον κινούμενο διάδρομο -ο οποίος φαίνεται να πηγαίνει γρήγορα μόνο όταν έχεις εντοπίσει την βαλίτσα σου και επιχειρείς να την πιάσεις από το χερούλι. Μόλις βγήκαμε έξω, συνειδητοποιήσαμε τι πάει να πει ρωσικό Πάσχα: στην Ελλάδα κάνουν μπάνιο στη Χαλκιδική κι εδώ μας πέφτουν τα νύχια από τη χιονοθύελλα. Ποτέ άλλοτε δεν ένιωσα τέτοια ανάγκη να με φωτίσει το Άγιο φως -δε μπορεί, θα μας ζεστάνει λίγο.

Όταν μετά από αυτήν την μίνι σοβιετική αργοναυτική εκστρατεία φτάσαμε έξω από το ξενοδοχείο, δώσαμε έναν μικρό αγώνα για να καταλάβουμε πού ακριβώς είναι η είσοδος: μπήκαμε σε μια πίσω αυλή, φωνάζαμε στη μέση του δρόμου, χτυπούσαμε λάθος πόρτες και παίρναμε τηλέφωνα γνωστούς και φίλους που ενδεχομένως γνωρίζουν κάτι παραπάνω.

ΜΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ 8
ΜΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ 9

Τελικά, εντοπίσαμε μια πόρτα που έμοιαζε σαν είσοδος ξενοδοχείου, η οποία ήταν εφοδιασμένη με ένα καντράν για εισαγωγή κωδικού. Αρχίσαμε λοιπόν να βάζουμε κρίσιμες ιστορικές ρωσικές ημερομηνίες στο ειδικό καντράν (ίδρυση Αγίας Πετρούπολης, Οκτωβριανή επανάσταση, θάνατος Λένιν) και, όπως είναι φυσικό, ακριβώς επειδή όλες αυτές οι βλακείες είναι ικανές να γεμίσουν καρότσα μεγάλου φορτηγού, η πόρτα δεν άνοιξε. Τελικά, η διευθύντρια του φροντιστηρίου μου πήρε τηλέφωνο τον ιδιοκτήτη του ξενοδοχείου, κι αυτός της είπε «σπρώξε την πόρτα», όπερ και εγένετο. Κανείς δεν είχε σκεφτεί να σπρώξει την πόρτα. Και δες που έτσι άνοιξε.

Αφού κάναμε μια πρώτη βουτιά στο πέλαγος του σοβιετισμού ανεβαίνοντας 4 ορόφους αυτού του ρωσικού ξενοδοχείου, φτάσαμε στα δωμάτιά μας -τα οποία, παρά το παραπλανητικό περιτύλιγμα, ήταν εξαιρετικά αξιοπρεπή. Εκεί, συνειδητοποίησα πως δεν έχω φέρει ούτε φόρμα, ούτε σαγιονάρες. Μα πού έχω το μυαλό μου; Ποια μου έχει κλέψει την καρδιά; Ποια πόλη, ποια χώρα, ποια θάλασσα με ταξιδεύει τώρα; Извините пожалуйста (=με συγχωρείτε παρακαλώ), λέω του ιδιοκτήτη. Και μόλις πάω να τον ρωτήσω αν έχει καμιά παντόφλα να μου δώσει, κοιτάω κάτω και αντικρίζω τις κλασικές, σοβιετικές  παντόφλες με την χοντρή κάλτσα.

Αχ. Αυτό ήταν. Είμαι πράγματι στην υπέροχη, κρύα Ρωσία.

ΜΙΑ ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΟΔΥΣΣΕΙΑ 10

Όταν γράφονται αυτές οι γραμμές είναι Δευτέρα, 2μιση το ξημέρωμα και βρίσκομαι σε μια 24ωρη καφετέρια της Αγίας Πετρούπολης ακριβώς απέναντι από το ξενοδοχείο. Η σερβιτόρα με στραβοκοιτάει και το γκαρσόνι μου έφερε τον καπουτσίνο γαρνιρισμένο με κανέλα και σοκολάτα σε σχήμα λουλουδιού, κλείνοντάς μου το μάτι. Νομίζω πως είναι μια καλή στιγμή να αρχίσω να ανησυχώ.

Goingpro / Keep Going

No Comments

Post a Comment