ROAD TO NOWHERE feature

ROAD TO NOWHERE

Ή ταν 2 και μισή το απόγευμα όταν σταμάτησα το ταξί στη Βασιλέως Γεωργίου. Μπήκα μέσα φουριόζος: «Αριστοτέλους». Είχα μόνο μισή ώρα μέχρι την έναρξη της ταινίας «Εκείνες οι μακρυμαλλούσες νύχτες» κι έπρεπε πρώτα να πάρω τα εισιτήρια που είχα κλείσει ηλεκτρονικά.

Ο καιρός ήταν πολύ μουντός. Το ψιλόβροχο που έπεφτε ήταν αρκετό για να θαμπώσει το παρμπρίζ, όμως ο ταξιτζής, μ’ αυτή την έκτη αίσθηση που αποκτάς όταν είσαι 15 ώρες τη μέρα στο δρόμο, δεν χρησιμοποιούσε τους υαλοκαθαριστήρες. Αρκούνταν στο να φωνάζει τη συνέχεια των διαφημίσεων που έπαιζαν στο ραδιόφωνο -διαφημίσεις τις οποίες, μετά την 300η επανάληψη, είχε μάθει απ’ έξω.

Η ουρά στα εκδοτήρια εισιτηρίων δεν ήταν μεγάλη, ήταν όμως αρκετή για να με τοποθετήσει στη σειρά σε ένα μέρος που δεν προστατευόταν από τη βροχή. Τελικά πήρα τα εισιτήριά μου -ένα για την τωρινή προβολή κι ένα ακόμη για μια που έχασα χθες. Το χαρτί αυτό -της χαμένης προβολής- αποτελούσε μια πίστωση της αναξιοπιστίας μου, της στολισμένης με έναν αριθμό κράτησης.

ROAD TO NOWHERE 5
ROAD TO NOWHERE 1

Ένας κοκκινομάλλης φίλος απ’ τα παλιά παρέα με τον ντράμερ του έπαιζαν μουσική έξω από το ΟΛΥΜΠΙΟΝ. Κυκλοφορούν με τ’ όνομα Chinese Basement. Στ’ αυτιά μου έφταναν οι στίχοι:

We ‘re on a road to nowhere

Come on inside

Ο κόσμος είχε μαζευτεί τριγύρω. Μερικοί μάλιστα βιντεοσκοπούσαν. Τα παιδιά δεν έδειχναν να δίνουν σημασία: ταξίδευαν σ’ έναν δρόμο που χάραξαν οι Talking Heads -κι όμως, τριγύρω έβλεπες κι άλλα κεφάλια που μιλούν. Η Θεσσαλονίκη είχε βάλει τα βροχερά της κι είχε συγκεντρώσει τους ανθρώπους κάτω απ’ τις αψίδες του ΟΛΥΜΠΙΟΝ. Πολλοί κάπνιζαν βιαστικά το τελευταίο τσιγάρο πριν την προβολή, για να το ρίξουν κάτω, να το πατήσουν όπως-όπως με το πόδι και να μπουν μέσα, ευχαριστημένοι μέχρι το επόμενο.

Μπήκα στην αίθουσα από τους τελευταίους, πράγμα περίεργο για μένα διότι συνήθως είμαι αυτός που περιμένει –«αναπασχόλητος, συνεπής στο ραντεβού και μάλιστα πριν από την καθορισμένη ώρα», όπως είπε και ο Barthes. Βρήκα μια θέση μπροστά και δεξιά, ανάμεσα από ένα ζευγάρι και μια κυρία η οποία φαινόταν πως έχει δει περισσότερες ταινίες τον τελευταίο μήνα απ’ όσες έχω δει εγώ στη ζωή μου. Ξέρετε, αυτή η έντονη μυρωδιά κουλτούρας στην ατμόσφαιρα που κόβεται με το μαχαίρι.

Στην ταινία παρακολουθούμε τις ιστορίες τριών transgendered μασέζ στις Φιλιππίνες οι οποίες, αν η τιμή είναι σωστή, προσφέρουν και σεξουαλικές υπηρεσίες. Η αίθουσα, παρουσία του σκηνοθέτη, ήταν γεμάτη. Τα κόκκινα φώτα των οίκων ανοχής στη γειτονιά Μπούργκος της Μανίλα σου θυμίζουν τον συμβολισμό του κόκκινου χρώματος -το χρώμα του Πάθους και της Αμαρτίας. Μια Αμαρτία η οποία, άμα τη πληρώσει της, ντύνεται γρήγορα, πλένει λίγο το στόμα της και δίνει τη σκυτάλη στην επόμενη.

Μετά το τέλος της ταινίας ο σκηνοθέτης απάντησε σε ερωτήσεις του κοινού. Ο εξαιρετικά λεπτομερής μεταφραστής έγραφε μανιωδώς στο μπλοκάκι του για να μη χάσει ούτε λέξη από τα λεγόμενα του Gerardo Calagui. Σε ένα σημείο, ο κύριος Calagui δήλωσε πως στους transgendered ανθρώπους έχει δοθεί ένα δώρο: αυτό της δημιουργικότητας. Κάθε δημιουργία προϋποθέτει μια αποδόμηση και εν συνεχεία έναν καινούριο σχηματισμό. Μια αρχή εκ του μηδενός, μια δημιουργία με μόνα υλικά τη θέληση για μια ζωή όπως ο καθένας τη φαντάστηκε. Μου θυμίζει αυτό τα λεγόμενα του Ντέμπλιν: δεν υπάρχει τάξη δίχως διάλυση, δεν υπάρχει δημιουργία δίχως καταστροφή.

Οι υπεύθυνοι του Φεστιβάλ έκαναν ζωηρά νοήματα στον μεταφραστή πως έπρεπε να σταματήσει το Q&A για να περάσουν στην επόμενη προβολή κι ο σκηνοθέτης μας χαιρέτησε ενώνοντας τα χέρια του και κάνοντας μια μικρή υπόκλιση. Βγήκα μουδιασμένος στην Αριστοτέλους, όπου με περίμενε το κουτί στο οποίο το κοινό έριχνε την ψήφο του για την ταινία που μόλις παρακολούθησε. Ήταν ένα μουντό απόγευμα και στην ταινία που εκτυλισσόταν στο κεφάλι μου, από κάπου ακουγόταν μια μελαγχολική μελωδία από πιάνο.

ROAD TO NOWHERE 6
ROAD TO NOWHERE 3

Περπάτησα στην Αριστοτέλους. Η κυρία που πουλά τα πολύχρωμα μπαλόνια ερχόταν σε πλήρη αντίθεση με το ασπρόμαυρο φόντο: τα χρώματα αυτά ήταν σαν μουτζούρα σε λευκό καμβά, σα κραυγή σ’ ένα άδειο δωμάτιο. Στο μυαλό μου σιγοτραγουδούσα το τραγούδι που είχε καρφωθεί στο κεφάλι μου από πριν:

Well we know where we ‘re going

But we don’t know where we ‘ve been

Σκεφτόμουν την ταινία και την πάλη των transgendered ανθρώπων για κανονικότητα. Οι δισταγμοί του σήμερα είναι οι βεβαιότητες του αύριο. Βεβαιότητες που γεννώνται σε μέρες τεφρές όπως αυτή, με μια μυστήρια γυαλάδα ελπίδας.

 

Η σελίδα του φεστιβάλ εδώ

Η σελίδα των Chinese Basement στο Facebook εδώ

Το κανάλι τους στο YouTube εδώ

No Comments

Post a Comment