ΤΑΙΝΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ FEATURED

ΤΑΙΝΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ

Ένα μεγάλο κομμάτι μιας μέρας μου στην Αθήνα το Δεκέμβρη (βλέπε εδώ) αφιερώθηκε στο Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος. Πήρα το μετρό απ’ το Μεταξουργείο και κατέβηκα Συγγρού-Φιξ, όπου πέρασα το δρόμο και περίμενα το τραμ. Τα τραμ στην Αθήνα έχουν περίεργα ονόματα: εμένα με βόλευε ή ο Αριστοτέλης ή ο Πλάτωνας -πόσο αστείο να σε πηγαίνουν στον ίδιο προορισμό δυο κοσμοθεωρίες ολότελα αντίθετες.

Έφτασα στην πλατεία Αγίας Φωτεινής, όπου ήπια έναν καφέ σ’ ένα στέκι. Ένιωθα πως βρίσκομαι σε παλιά σειρά του MEGA. Οι αθηναϊκές γειτονιές μου ήταν πάντα άγνωστες. Νέα Σμύρνη, Γλυφάδα, Νέος Κόσμος, Φλοίσβος. Μέρη βγαλμένα από τραγούδια που ακούγονται από ένα ραδιόφωνο σε απόσταση, μια Ταινία Φαντασίας. «Μοιάζουν τα όνειρά μας με ταινία φαντασίας», τραγουδούσα από μέσα μου σαν χαζός στο άλλο τραμ που πήρα για να φτάσω στο Ίδρυμα Νιάρχος. Πώς ξεγελά ο νους και πείθει ότι ορισμένα πράγματα έχουν ειπωθεί για μας, για μας και μόνο. Η σκληρή φενάκη της ταύτισης.

Κατέβηκα στη στάση την οποία μου υπέδειξε το κινητό μου. Συνειδητοποίησα πως, τελικά, ο Αριστοτέλης κι ο Πλάτωνας χωρίζονται όταν πιάνουν τη Λεωφόρο Ποσειδώνος. Πάει ο ένας δεξιά κι ο άλλος αριστερά, όπως τους αρμόζει, σε δρόμους χωριστούς. Τραβά ο ένας στη γη κι ο άλλος στον ουρανό. Στο Νιάρχο με προσγείωσε ο Αριστοτέλης -περίεργο. Πάντα ένιωθα ότι μου ταιριάζει καλύτερα ο Πλάτωνας.

Περπάτησα 5 λεπτά μέχρι να δω το επιβλητικό κτίριο του Ιδρύματος. Ένα ύποπτο αμάξι έκοψε ταχύτητα δίπλα μου. Μέσα βρίσκονταν δύο ακόμη πιο ύποπτοι τύποι. Με ρώτησαν πού βρίσκεται ένα πάρκο, κι εγώ τους απάντησα πως είμαι Θεσσαλονικιός και δεν έχω ιδέα. Μου είπαν «έλα ρε πατριώτη!» και απομακρύνθηκαν προς τους ύποπτους σκοπούς τους.

ΤΑΙΝΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ 3
ΤΑΙΝΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ 1

Ρώτησα μια ομάδα ποδηλάτων πού βρίσκεται η κεντρική είσοδος και ένας κύριος που φαινόταν σαν κάποιου είδους «αρχηγός» έδειξε προς έναν στενό δρόμο με πανύψηλους τοίχους σε κάθε του πλευρά. Κάπως έτσι θα πρέπει να ήταν οι συμπληγάδες πέτρες. Μια ο Πλάτωνας κι ο Αριστοτέλης, μια η Αργοναυτική εκστρατεία -τελικά, το ίδρυμα Νιάρχος σε φέρνει σε επαφή με μια πλευρά άκρως αρχαιοελληνική.

Στο Ίδρυμα βρίσκεται η Εθνική Λυρική Σκηνή αλλά και η Εθνική Βιβλιοθήκη. Έφτασα στο Πάρκο αργά, αφού είχε πέσει το φως. Μπροστά από τα κτίρια υπήρχε ένα παγοδρόμιο. Άνθρωποι έκαναν βόλτα δίπλα στις υδάτινες εκτάσεις. Χιλιάδες λαμπάκια στόλιζαν τα χριστουγεννιάτικα δέντρα, δημιουργώντας ένα σκηνικό βγαλμένο από Ταινία Φαντασίας.

Έκανα μια μεγάλη βόλτα στο πάρκο. Με προσπέρασαν δυο-τρεις δρομείς, μερικά αγκαλιασμένα ζευγάρια και ορισμένοι μοναχικοί τύποι που έκαναν την καθημερινή τους βόλτα. Αποφάσισα να μπω στο κτίριο και να ανέβω στην κορυφή. Η θέα της νυχτερινής Αθήνας δεν απογοητεύει. Κοιτούσα τα φώτα των αμαξιών από μακριά -το καθένα μ’ έναν ιδιαίτερο προορισμό, να συμβάλλει σ’ ένα προσωπικό, ολόδικό μου φωτορυθμικό υπερθέαμα. Ορισμένοι φωτογράφοι στη στέγη είχαν φέρει όλο τους τον εξοπλισμό για ν’ απαθανατίσουν τη νυχτερινή Αθήνα σ’ όλο της το μεγαλείο. Εγώ αρκέστηκα στο μεγαλείο της στιγμής. Πήρα το ασανσέρ και κατέβηκα στο αναγνωστήριο.

Το αναγνωστήριο του Ιδρύματος είναι ένας υπέροχος χώρος. Η κάθε θέση έχει την προσωπική της λάμπα, ενώ στο πλάι υπάρχουν φουτουριστικές ξαπλώστρες. Κάτι σ’ αυτόν τον χώρο μαρτυρά σεβασμό στον κάθε επίδοξο αναγνώστη. Κάθισα ήσυχος, έβγαλα το Ζ του Βασιλικού (βλέπε εδώ) και βυθίστηκα σε μια διήγηση που μύριζε Θεσσαλονίκη. Σ’ αυτόν τον χώρο, τα όνειρα είναι πάσης προελεύσεως και προορισμού. Ίσως έτσι εξηγείται που το αναγνωστήριο πήρε μυρωδιά Καπανιού, Βασιλέως Ηρακλείου και Θερμαϊκού.

Βγήκα έξω μια ακόμη φορά. Αποφάσισα να ανέβω μια μεγάλη σκάλα για να δω τη θέα από μια άλλη γωνία. Στην κορυφή της σκάλας καθόταν ένα ζευγάρι. Κοιτούσαν τη θέα χωρίς να μιλούν -αυτή η αμηχανία που συντροφεύει τις ρομαντικές στιγμές. Με είδαν να κρατώ μια κάμερα και μου ζήτησαν να τους βγάλω φωτογραφία, θεωρώντας πως είμαι σχετικός. Μου έδωσαν ένα κινητό και τους έβγαλα όσο καλύτερα μπορούσα. Με ευχαρίστησαν και κατέβηκαν τη μεγάλη σκάλα.

Κατεβαίνοντας, το ζευγάρι κρατήθηκε χέρι-χέρι. Δεν ήταν μια μεγάλη ρομαντική στιγμή, τίποτα τέτοιο. Δεν υπήρξε πρόταση γάμου, τρυφερά λόγια ή εξομολογήσεις. Οι πραγματικά ρομαντικές στιγμές δεν είναι εντυπωσιακές. Δεν κρύβουν πυροτεχνήματα. Δεν κρύβουν κουαρτέτα εγχόρδων και διαμαντένια δαχτυλίδια. Τα μόνα πυροτεχνήματα που χρειάζονται, είναι αυτά που κρύβονται στη σιωπή.

Κλίκαρα μια φορά και έβγαλα αυτή τη φωτογραφία. Ένα ζευγάρι που κρατιέται χέρι-χέρι και δίνει χρώμα σ’ έναν κόσμο κατά τ’ άλλα γκρίζο. Τελικά η θέα ήταν πράγματι διαφορετική απ’ αυτή τη γωνία -κοιτούσα ακριβώς στον κόσμο των ανθρώπων. Έναν κόσμο που, σε μέρη όπως αυτό, φαντάζει βγαλμένος από Ταινία Φαντασίας.

Φεύγοντας απ’ το Ίδρυμα, στο μυαλό μου στριφογυρνούσαν ο Αριστοτέλης κι ο Πλάτωνας να κατεβαίνουν μια σκάλα πιασμένοι χέρι-χέρι. Συχνά οι διαφορές μας είναι απροσπέλαστα χάσματα. Σε μια δεύτερη ανάγνωση όμως, μας βγάζουν στον ίδιο προορισμό.

ΤΑΙΝΙΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ 4
1 Comment
  • Πάνος
    Reply March 23, 2018 at 6:01 pm

    Aααχ… σε αυτό το παγοδρόμιο, την πρώτη φορά που πήγα κι εγώ να δω αυτό το υπέροχο κτίριο, έσπασα το πόδι μου, παραμονή Χριστουγέννων !

Post a Comment